کتاب وقتی اثر هنری بودم

کتاب وقتی اثر هنری بودم

اشمیت در این رمان نشان می‌دهد که چگونه اندیشه به‌سان زندگی و طبیعت از درون به برون می‌رود، پیش از آن‌که از برون به درون آید. و اندیشیدن در خلأ آغاز می‌شود و از تهی به پُری می‌رسد و می‌تواند بار دیگر در تهی فروافتد.

اشمیت معترض به هنرمندان معاصری است که با فرصت‌طلبی، بیشتر به تجارت آثار خود می‌پردازند و ارزشی برای هنر و مخاطبان خود قائل نیستند. او با لحن نیشخندآمیزی نگاه دیگران را بررسی می‌کند که، بدون توجه به محتوای یک اثر، پیوسته اجسامی بدون رو را برای کلکسیون‌های خود جمع‌آوری می‌کنند.

داستان با ماجرای جوانی بیست‌ساله (تازیو) آغاز می‌شود که، در آستانه خودکشی، بر لبه صخره‌ای ایستاده و قصد دارد خود را به پایین پرتاب کند، اما ناگهان صدایی می‌شنود که از او بیست و چهار ساعت فرصت می‌خواهد.

او قربانی شده. بهتر بگویم، قربانی خطابه های عصر ما. به ما می فهمانند که ظاهر مهم است. پیشنهاد می کنند که چیزهای زیادی خریداری کنیم. اجناس جدید بازار را بخریم. باید ظاهرمان، لباس هایمان، غذاهایی که می خوریم، آرایشی که می کنیم، وسایل، اتومبیل، لوازم زیبایی، لوازم سلامتی، و موقعیت اجتماعی ما مناسب باشد.

باید به سرزمین های دور سفر کنیم. عمل های جراحی انجام بدهیم. آدام هم مثل بقیه در دام این حرف ها گرفتار شد. او وقتی نمی توانست در میان این چهره های رنگارنگ خودش را پیدا کند، شیادی به او پیشنهاد داد چهره ی تازه و جذابی برایش بسازد که او با آن احساس خوشبختی کند. بعد هم فهمید که در این بن بست گیر افتاده. درست همان موقع بود که من با او آشنا شدم.